HOŞÇAKAL KATU ...

"BİR KEDİ SANA YAŞAMIN ÇOK FARKLI BOYUTUNU ÖĞRETECEK" DESELERDİ, GÜLER, GEÇERDİM.
Bir kedi bana, sevmenin, aynı zamanda özgür bırakmak olduğunu, beklentisiz, amasız sevmenin ne olduğunu öğretti...

3 gün önce ölmüşsün Katu... Merdivende bulmuşlar ölünü... Üç gün boyunca seni ararken, sen çoktan melek olmuşsun. O akşam son görüşmemizmiş, bilemedim. :(

Sokakları sevdin, arkadaşların, sevgililerin oldu...

İlk kez seninle öğrenmiştim bir canlıya bu kadar yakın olmayı. Seninle öğrenmiştim sokaktakilerin dilini...

Birlikte çok güzel eğleniyorduk. Ama sen başka kedileri istemedin. Pofuduk Oğluşum hariç. Onu bile bir ay sonra kabul etmiştin...

Üç yıl hiç sokağa çıkmayıp, birdenbire sokaklara alışman... Benim alışmam çok zor oldu, biliyor musun?  Yakalayıp, zorla eve getirdiğimde, öyle isyan ediyordun ki, yine bırakmak zorunda kalıyordum. Günde iki kez sana yemek vermek için sokağa çıkarken, KATU, diye her seslenişime koştuğunda " ÇOK ŞÜKÜR, BUGÜN DE HAYATTA" diye iç huzuruyla dönerdim eve.
Evdeki kedi sayısı çoğaldıkça, sen eve gelmeyi hiç istemedin. Gittin, kendine kedi seven bir aile buldun. Uyumak için o evi tercih ettin. Sen benim "ilk göz ağrımdın" ama tercihine saygı göstermekten ve hergün sağlığını kontrol etmekten başka seçeneğim yoktu.

6 yıl iyi bir hayatın oldu... Ama her ölüm gibi bu ölüm de çok erken be Katu...

2009 YILININ TEMMUZ AYINDA KARŞILAŞMIŞTIK. 

Seni özleyeceğim... İnşallah başka bir hayatta yine birlikte oluruz. Hoşça kal sevgili Katu, hoşçakal.


10 gün kaybolduğunda yazmıştım bu şiiri sana. Oysa şimdi... şimdi... Bir (15)Temmuz günü girdin hayatıma, Eylül de gittin... ( 21-23 Eylül)

Katu'm
Şu an her neredeysen,
geceyi sabaha döndürdüğüm
üçüncü uzun geceden sonra
umutla bekliyorum gelmeni
...

"kediler ölmez, geri dönmez"
diyenlere inanmaya hazır değilim
...

biliyorum,

saklambaç oynadığımız
mutlu günlerimizdeki gibi
bulmam için 

sessizce beklemektesin beni.